Demony przeszłości i skrzeczÄ ca rzeczywistość

[Bastian]

Jeśli tam powinien być przecinek, to nie powinno być słowa "to", więc nie dziwne, że się nie mogłem połapać...


Uciekamy przed czymś, czego się boimy, to jest naturalne. A potrafimy się także bać rzeczy przyjemnych. Musimy się wtedy dobrze zastanowić, co jest w nich takiego, co powoduje nasz lęk.

[MeWa]

Hmm może źle się wyraziłem - to jest nie tyle uciekanie i lęk, co zaprzestanie dążenia do osiągnięcia tych rzeczy / kontaktu z tymi osobami. Takie przekonanie - po co się starać, skoro do celu jest daleko lub dobrze jest jak jest, więc po co to zmieniać... I piętrzenie sztucznych, "mizernych" problemów (np. brak czasu).
A w gruncie rzeczy, dążenie do tych rzeczy wydaje się być pożądane i to, co poprzez nie można osiągnąć, tym, czego nam potrzeba...

[Bastian]

Mimo tego podtrzymuję to, co napisałem. To, że spodziewany rezultat czegoś oceniamy korzystnie nie oznacza, że nie boimy się bądź jego samego, bądź procesu dochodzenia do niego. Przypomnij sobie, co pisałem o lęku przed zmianami. To dotyczy także zmian na lepsze. A nawet przede wszystkim, bo lęk przed zmianami na gorsze jest akurat oczywisty i uzasadniony.

[MeWa]

hmm ale tutaj niekoniecznie chodzi o zmianę - tzn. coś co lubiśmy, a czego pożądane byłyby większe ilości, nagle ograniczamy i zachowujemy się jakby nam na tym nie zależało, choć jest zupełnie przeciwnie...

[Bastian]

To wtedy się to nazywa depresja i jest na tyle groźne, że trzeba do pomocy kogoś znacznie lepszego, niż my.

[MeWa]

to nazywa depresja

to już wczoraj ustaliłem. Natomiast zastanawiałem się jaka jest sekwencja rzeczy - czy to jest objaw depresji czy też może może być jednym z powodów tego stanu.

[fik]

Jedno i drugie, to samonakręcająca się spirala.
Natomiast sama depresja jest nierzadko tylko jednym z objawów innych zaburzeń, tak jest na przykład w moim wypadku.

[MeWa]

innych zaburzeń

to jest chyba zwrot-klucz.

[fik]

innych zaburzeń

to jest chyba zwrot-klucz.

to pozostaje Ci 'tylko' dowiedzieć się, jakie to są zaburzenia, poznać ich naturę i zacząć je przełamywać.

wyjątkowo szczerze życzę Ci w tym powodzenia, bo wiem, jak to piekielnie trudne zadanie jest
i jak niszczy pewne wyobrażenia o świecie, swojej osobie i paru innych rzeczach
ale jesteś na tyle inteligentnym i wartościowym człowiekiem, że sobie z tym poradzisz. bo musisz.

[MeWa]

2248 ale ktoś może Cię tak kopnąć w tyłek, że się weźmiesz za siebie

a podejście ewoluuje. i można je trochę kształtować.

no, choć tutaj nałożyło się kilka rzeczy.
Jedną z nich jest fakt, że ktoś wystawił mnie do wiatru, stawiając mnie w bardzo nieprzyjemnej sytuacji (tzn. nieprzyjemne są następstwa, z jakimi trzeba się zmierzyć). Oczywiście następstwa nie byłyby bolesne, o ile nie wiąże się dużych nadziei z tym, co ta osoba miała uczynić bądź też gdyby skutecznie udałoby się przełamać inną ułomność i awersję.
Poza tym, gdy weźmie się pod uwagę, że problemów osobowościowych jest mnóstwo i nad wieeeloma rzeczami należałoby popracować, to się nic nie robi. To ma swoje uzasadnienie w psychologii społecznej - po przekroczeniu pewnego progu odnośnie poziomu trudności celu, zapał do jego osiągnięcia dramatycznie zostaje ograniczony. Choć z drugiej strony, to co napisałem, to może być racjpnalizacja, czyli uzasadnienie nicnieróbstwa. I po co mi ta psychologia społeczna była, pewnie i tak oblałem ten egzamin, bo jak to ja - nie starczyło mi zapału, żeby zapoznać się z całością materiału
Odnośnie kopnięcia - mam wrażenie, że to niekoniecznie może działać chyba w moim przypadku. Tzn. na pewno działa jeśli w coś jestem zaangażowany... Natomiast jeśli chodzi o rzeczy, na których mi silnie nie zależy, to trudno oczekiwać chyba pozytywnego efektu. Tak jak z moim prawem jazdy - utknęło, jest to moją udręką, frustracją i jakkolwiek by tego nie nazwać...

to pozostaje Ci 'tylko' dowiedzieć się, jakie to są zaburzenia, poznać ich naturę i zacząć je przełamywać.

ja dokładnie wiem, co to są za zaburzenia i na tym się kończy.

ale jesteś na tyle inteligentnym (...) człowiekiem

to tylko iluzja jest - nie można nazywać tego, że parę razy miałem szczęście, inteligencją...

wartościowym

jesli tylko byłoby to prawdziwe, to po co komu taka wartość

[fik]

Poza tym, gdy weźmie się pod uwagę, że problemów osobowościowych jest mnóstwo i nad wieeeloma rzeczami należałoby popracować, to się nic nie robi. To ma swoje uzasadnienie w psychologii społecznej - po przekroczeniu pewnego progu odnośnie poziomu trudności celu, zapał do jego osiągnięcia dramatycznie zostaje ograniczony.

Dlatego trzeba rozbijać cele na małe celusie o tym też na pewno wiesz.

Odnośnie kopnięcia - mam wrażenie, że to niekoniecznie może działać chyba w moim przypadku. Tzn. na pewno działa jeśli w coś jestem zaangażowany... Natomiast jeśli chodzi o rzeczy, na których mi silnie nie zależy, to trudno oczekiwać chyba pozytywnego efektu.

No bo ogólnie jak na czymś człowiekowi nie zależy, to mu na tym nie zależy. Ameryki nie odkryłeś.
Problem zaczyna się wtedy, kiedy człowiekowi przestaje zależeć na czymkolwiek, bądź większości rzeczy - u mnie na przykład przejawia się to w pewnej obsesji (absolutnie niemożliwej do zaspokojenia), która nie pozwala skupić się na jakiejkolwiek innej czynności. Czy są to studia, hobby, wawkom, cokolwiek - mam kłopoty z kończeniem rzeczy, za które się zabieram, itepe, itede.

ja dokładnie wiem, co to są za zaburzenia i na tym się kończy.

Nie. Na tym się zaczyna

to tylko iluzja jest - nie można nazywać tego, że parę razy miałem szczęście, inteligencją...

Jakie szczęście, nie rozumiem trochę...

jesli tylko byłoby to prawdziwe, to po co komu taka wartość

Jest. A na drugie pytanie ja Ci specjalnie nie odpowiem...

[MeWa]

Łatwo napisać, trudno wykonać. Też zabieram się za wiele rzeczy, w połowie większości stwierdzam, że to co robię jest beznadziejne i że nie jestem w tym dobry, więc nie ma to dalszego sensu...

nie rozumiem trochę...

MeWa i inteligentny to tylko iluzja.

[fik]

Łatwo napisać, trudno wykonać

ależ oczywiście. ja też jestem bardzo dobry z teorii...

MeWa i inteligentny to tylko iluzja.

jeśli jesteś na tyle inteligentny, aby zauważyć, że to iluzja, bądź świadomie ją tworzyć, to znaczy, że to jest g..o, a nie iluzja.

[MeWa]

jeśli jesteś na tyle inteligentny, aby zauważyć, że to iluzja, bądź świadomie ją tworzyć, to znaczy, że to jest g..o, a nie iluzja.

oj nie zgodzę się, że zauważenie, że inteligencja to iluzja to świadczy o... inteligencji. Po prostu odnoszę wrażenie, że w niektórych sytuacjach, które mogłyby świadczyć o mojej inteligencji, mam po prostu szczęście. Zresztą, zważywszy na kontekst (depresja = trzeba pocieszyć), jest duże prawdopodobieństwo, że teraz piszesz, to co piszesz po to, by mnie pocieszyć, co niekoniecznie może odzwierciedlać Twoje prawdziwe przekonania. Zresztą czasem stwierdzam, że ludzie ze mną rozmawiają/dyskutują/spotykają/przyjaźnią tylko z powodu odruchu ludzkiego współczucia, bo to ten odludek, nieudocznik, nienormalny itp.
Niestety, czegokolwiek byś teraz nie napisał, prawdą jest, że tej wersji nie można wykluczyć, bo to jest niesprawdzalne - choćbyś nie wiem jak się starał, nie jest możliwe odczytanie wszystkich intencji i myśli drugiego człowiek (zwłaszcza jeśli często ma się problemy ze sobą).
Odnośnie wartościowości człowieka - po co ona komu, jeśli jej docenienie nie przekłada się na namacalne efekty...
Natomiast, owszem, także i u mnie pasje są formą jakiejś ucieczki, jednak wszystkiego one nie zastąpią

[Bastian]

Chodzi o to, że jeśli od ciebie coś zależy, to się starasz. Natomiast jeśli coś zależy tylko od jego potknięcia się, to człowiek ze zdumieniem stwierdza, że jest gotów życzyć mu połamania nóg, ciężkiej żółtaczki, deportacji do Etiopii... generalnie wszystkiego najgorszego...

Już mu nie życzę niczego złego. W ogóle niepotrzebnie mu tego życzyłem Ech, i po co te nerwy były...