Fischlein pisze:
Na myśl mi przychodzi taka hipotetyczna sytuacja: ona wraca do domu i zastaje swojego faceta z inną (nago) w łóżku. Fakt: zastała ich w niedwuznacznej sytuacji. Prawda: "Kochanie, to nie tak, jak myślisz, ona tylko cukier pożyczyć chciała..."
Tu (napewno niechcący) pomyliło Ci się z naiwnością. Prawda nie jest naiwna, granica jest cienka, ale dostrzegalna.
Dla mnie:
Fakt: Ktoś w natchnieniu napisał ładną i mądrą książkę. Podobno natchnął sam Bóg, tylko ciekawe, że tak długo po śmierci Jezusa (ponoć datują NT jako sporo młodszy niż z czasów Jezusa). I ciekawe, że tylko cztery z wielu tekstów okazały się tymi "właściwymi".
Mylisz się z tymi datami, i po drugie ciekawe kto datuje tak Ewangelię (być może Dan Brown). Zgadza sie okazały się. Chrześcijanie wierzą w to co zostało objawione, ale tak samo wierzą w tradycję Kościoła. Dlatego te teksty okazały się "właściwe".
Mnie gołąb na dachu może natchnąć i też coś ładnego mogę napisać.
Sama sobie odpowiadasz, to co napiszesz będzie ładne, a nie natchnione.
Prawda: Jaka jest prawda, to nikt nie wie. Nie słyszałam jeszcze o człowieku żyjącym 2000 lat lub o niepodważalnym w 100% źródle, (a najlepiej wielu źródłach), które by potwierdzało tą prawdę.
Wiesz dlaczego, bo człowiek potrafi posunąć się do tej granicy, że wszystko podważy. Tak jak jest z lustracją, wszystko podważają, dopóki nie dadzą im niezbitych dowodów. Kiedyś była nawet taka błędna filozofia - teoria prawdy konsensualnej - dam przykład - masz niebieską kulkę, ale czy ona naprawdę jest niebieska - nie to tylko kwestia umowy, jeśli 90% powie, że ona jest zielona (chociaż jest niebieska) to "prawda" jest taka, że ona jest zielona. I dokładnie na tej zasadzie człowiek może wszystko podważyć.
Czy Ty naprawdę wierzysz w to co mówisz? Ja generalnie uważam Cię za człowieka inteligentnego, potrafiącego się ładnie i trafnie wypowiadać, posiadającego sporą wiedzę. Ale czasami mam wrażenie (zresztą wierz mi, że nie tylko ja), że jakaś klapka zablokowała Ci się w mózgownicy i całkowicie pozbawiła zdolności samodzielnego, elastycznego myślenia na tematy poruszane w niniejszym wątku. Rozwiązania widzę dwa: albo bezrozumnie (znów pytanie: dlaczego?) powtarzasz zasłyszane gdzieś i wpojone Ci hasełka, albo po prostu jesteś tak zacietrzewiony w swym wojującym katolicyźmie, że dyskutujesz "po trupach" (znów pytanie: skąd taka zajadłość u młodego, wykształconego człowieka z dużego miasta?).
Sam zainteresowany to może wytoczyć proces cywilny będąc prywatną osobą.
